رودها در جاری شدن
و علف ها در سبز شدن معنا پیدا می کنند
و انسان ها
همه انسان ها
با عشق!
پس بار خدایا بر من رحم کن
بر من که می دانم ناتوانم رحم کن
باشد که غذایی برای خوردن نداشته باشم
باشد که لباسی برای پوشیدن نداشته باشم
باشد که حتی دست و پایی نداشته باشم
اما نباشد
هرگز نباشد
که عشق نباشد!
آمین....
گاهی
برای فیروزه ای پر می کشد...
بعد
قاب پنجره
رقص پرچم و قلمو می شود
کاغذ آسمان نیلگون فیروزه ای!
نیستی
از موهای روی پیرهنم فهمیدم
دیشب
باز هم
روی سینه ام خوابیده بودی
عطرت هنوز اینجاست
روی این بالش
لای لحظه ها
و بوسه ات
کنار شانه روی میز
چشمک میزند!
چوب لباسی
از سنگینی کتت هنوز ایستاده
و استکان چایی نیمه تمامت هنوز سرد نشده
تو رفتی اما
انگار کسی هنوز
اینجاست!
کنار من...
....
رضوانه./
یا مسیر تکراری خانه و کلاس
....
دختر رویاهایت باشد
یا عروس ملکه الیزابت
...
گوشی آخرین مدل باشد
یا یازده دوصفر
...
فرقی نمیکند!
...
مهم دست هایی است که در مسیر بگیری..
چشم هایی است که جلوی چشمهایت برقصد..
وشماره ایست
که تا زنگ میخورد
قلبت لبخند بزند!
مهم تویی...و دیگر هیچ./
/رضوانه/
فهمیدم
شاعر فقط اسم کوچک توست
....
مثل پسری که
پدرش میخواست دکتر شود
و او نت های موسیقی را
شب ها
زیر پتو
با پیانویی خیالی می نواخت
/رضوانه/
آنقدر که اسم من
به گوشهایم غریبه است
ولی
اسم تو آشناست...!
نام تو
حس تو
هرکجا تورا صدا کنند
قلب من هنوز.. هنوز... هنوز......
تیر میکشد!
/رضوانه/
دلم لک زده برای یک بیخیالی محض!
برای یک دوست که گوشی را بردارم و برایش حرف بزنم از فرمان ماشین که صدا میدهد بگویم تا لباس خدمتکار موسسه که تازه خریده، از دل تنگی هایم بگویم تا گریه های یواشکی، از سردردهایم بگویم تا فکر ظرف های نشسته شام که توی ظرفشویی مانده...
و او گوش کند به همه حرفهایم و بخندد و برایم بگوید از اگزوز ماشین همسایه که صبح صدای تراکتور میداد تا شام دیشب که مهمان بودند ...
دلم میخواهد دوباه حرف بزنم از همه چیز و هیچ کس وسط حرفهایم مستند نگاه نکند. دلم میخواهد یک نفر بپرسد چرا ناراحتی یک نفر بغلم کند وقتی گریه میکنم دلم میخواهد یک نفر بفهمد ناراحتم! دلم برای حرف زدن تنگ شده دلم برای بیخیالی برای کسی که نگاهم کند و بگوید عوض شدی بگوید زیر چشمت گود افتاده تنگ شده...
اینکه تو خاطراتت با دوستانت را در کافه های شهر مرور میکنی من خاطرات روزهای خوبم را مرور میکنم با کسانی که هرروز مجبور نبودم بپرسم دوستم دارد یا نه!
تو به من
نه
فکر
نمیکنی...
چه جمله ای!
خواندنش که هیچ
نوشتنش یک قرن طول کشید!
/رضوانه/
رو گرفته از زندگی
مثل چادری ضخیم!
....
اینکه تو
جای دیگری
روی خاطرات دیگری
چایی میخوری
کیف میکنی
.
.
.
.
میکشد مرا!
/رضوانه/
از آن کسانی است
که شعر
می گویند، می بافند و می خوانند...
و زندگی سهم کسانیست
که شعر میفروشند!
/رضوانه/
.
.
.
گذشت!
چه خوب است!
من تورا از تمام کافه های شهر
خاطره دارم....
/رضوانه/
میز گرد کافه های انتها
چای لیمو و عسل
طعم تو!
...
قهوه های تلخ تلخ
طعم من!
....
سهم ما
خنده های زورکی
عشق های مسخره
/رضوانه/
ربط
انگشتر
سبز...
سهم من از تو
آرزوی باز دیدنت
/رضوانه/
کیبورد های خالی
شعر های نسروده
داستان های ننوشته
......
سهم من از تو
آرزوهای بر باد رفته...
/رضوانه/
خداحافظ
و بینش هیچ چیز نبود جز نگاه!
گناه چشمهایم نیست
نگاهت دل میبرد...
/رضوانه/
کوله پشتی قهر کرده روی شانه اش
و چشمها خواب خواب
آخرین روز شهریور
چه زود گذشت!
/رضوانه/
قند در افسوس چای، زرد
و کتابی نیمه کاره
در آرزوی تمام شدن
.....
اینجا کسی خوابش برده است!
/رضوانه/
نفس
دود
مرگ
اهواز هوا ندارد...
/رضوانه/
چسب زخم تمام شد
انتقام!
یخچال پر است
عید قربان مبارک!!!!
/رضوانه/
نوشتن مثل راه رفتن خیلی سخت است و من دقیقا همانطوری که به راه رفتن آدمها حسرت میخورم به نوشتن خیلی ها هم حسرت میخورم اینکه چطور ردیف به ردیف کلمه توی ذهنشان میآید و چقدر همه به هم ربط دارند درست مثل یک بازیکن فوتبال که نه تنها بلد است راه برود و بدود بلکه بلد است پایش را با توپ نیز دوست کند!
حالا که فکر میکنم میبینم نوشتن هم به اندازه راه رفتن سخت است و برای خوبی هردو باید دعا کرد آرزو میکنم یک روزی بدون هیچ دردی و مثل همه آدمها بتوانم راه بروم و بنویسم و نون های نوشتن برایم از آسمان ببارد
آمین
دلم برای یک ماه دوری از همه تکنولوژی های روز تنگ شده ... کاش میشد برویم....
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند
باید
کسی باشد...
تا از پشت دیوار
دلت
برای دیدنش پر بکشد!
رضوانه/
بیاییم
بد آمد
تا کفش هایم را عوض کردم!
تو رفته بودی....
رضوانه/
یا خوبی؟!
ولی
اتفاق های زندگی
زمین را دور میزنند...
دوباره مرا خواهی دید!
رضوانه/
کوه سنگی
پاها...
مسیرهای آسان سبکترند!
باید دور زد...
رضوانه/
من
کتاب نانوشته روزگار!
شاید دنیا دیگری باشد...
رضوانه/
من، ترس، سفیدی کاغذ!
فقط یک نقطه کافی بود
تا صدها صفحه
کتاب بنویسم!
رضوانه/
خدا مشتی خاک در بر گرفت. میخواست لیلی بسازد.